بر توسیم را قدری، که خود سیمین بری داری

نشاید پر نظر کردن به رویت، کان سعادت را

مبارک ناظری باید، که نیکو منظری داری

نثار تست سیم اشک من، لیکن کجا باشد؟

شکایت کردم از جور تو یاران را و گفتندم:

برو بارش به جان می کش، که نازک دلبری داری

چو فرهاد، اوحدی، دانم که روزی بر سر کویت