که گر رنجور او باشی کنی با گل شکربازی

دلت خود برد و گر زین پس سرت سودای او دارد

چنان باید که گر جانت بخواهد، بی جگر بازی

اگر روزی سرش خواهی، بنه گردن به رنجوری

چو داغ مهر او داری، منه بر دیگری خاطر

که با او زشت باشد، گر هوس جای دگر بازی

نخواهی مرد آن بودن که: گردی گرد عشق او