مانند آفتابی، کز بس شعاع خوبی

دوداز دلم برآری، خون از جگر بریزی

گر تشنه ای به خونم، حاکم تویی،ولیکن

در پای خویش ریزش،روزی اگر بریزی

چون دیده بر تو دوزم، نور از نظر بریزی

در شهر اگر نماند شکر، چه غم؟ که روزی

لعل تو گر بخندد، شهری شکر بریزی