گر خنجرم چو باران بر فرق سر بریزی

در شهر اگر نماند شکر، چه غم؟ که روزی

لعل تو گر بخندد، شهری شکر بریزی

بالله که برنگیرم سر ز آستانه تو

صد نوبت اوحدی را خون ریختی و گر تو

آنی که می شناسم، بار دگر بریزی