تو بر کن چشم معنی را و بنگر نیک، تا با خود

به آب دیده باید کرد سال و ماه فراشی

به درویشی و مسکینی چو دستت می دهد چیزی

چرا در پای درویشان و مسکینان نمی پاشی!

چه رخ پوشیدگان بینی ز هر سویی به جماشی؟

بسان اوحدی این جا بنه در نیستی گردن

که کاری بر نمی آید ز خود بینی و بواشی