بسان اوحدی این جا بنه در نیستی گردن

چرا در پای درویشان و مسکینان نمی پاشی!

تو بر کن چشم معنی را و بنگر نیک، تا با خود

چه رخ پوشیدگان بینی ز هر سویی به جماشی؟

که کاری بر نمی آید ز خود بینی و بواشی