گلبن چو قلعه ایست پر از تیغ و از سپر

بستان نگر،ز گل شده همچون خورنقی

وز کارگاه صنع به بستان کشیده اند

هر جا که بود زرد و بنفشی و ازرقی

پیرامنش ز آب روان بسته خندقی

آن ناشکفته غنچه نسرین و شاخ او

گویی مگر ز دانه للست جوسقی؟