پیرامنش ز آب روان بسته خندقی

وز کارگاه صنع به بستان کشیده اند

هر جا که بود زرد و بنفشی و ازرقی

گلبن چو قلعه ایست پر از تیغ و از سپر

آن ناشکفته غنچه نسرین و شاخ او

گویی مگر ز دانه للست جوسقی؟

آراسته بساط چمن را بهشت وار