در زیر ران او چو شب و روز ابلقی

خالی نشد ز جام می این هفته دست ما

تا دست می رسید به درد مروقی

کامی بران، که عمر سواریست تیزرو

حلق کدو بگیر و به غلغل در آورش

دشمن بهل، که میزند از دور بقبقی

بی سرو قامتی منشین بر کنار گل