هر دمت رای کسی باشد و اندیشه جایی

دل شیران بیابان برباید ز پلنگی

چون سبکدل نشوم در کف چنگ تو؟ که روزی

در نیاری ز جفا با من بیدل سرسنگی

من ندانم که تو خود بر چه طریقی و چه ینگی

سپر انداخته ام پیش جفا و ستم تو

که به ابرو چو کمانی و به بالا چو خدنگی