هم بر زنیم ناگه این شیشه را به سنگی

احوال خود بگویم با زلفش آشکارا

اکنون که جز سیاهی ما را نماند رنگی

تا کی نهان بماند در زیر پنبه آتش؟

تا دامن قیامت بیرون نرفتی از کف

ما را به دامن او گر می رسید چنگی

صبرو قرار ازان دل، زنهار! تا نجویی