بزورت بوسه بستاند، اگر خود رستم زالی

ترا بر گریهای من مپندارم که دل سوزد

که همچون گل همی خندی و همچون سرو می بالی

بدین حسن ار شبی تنها به دست زاهدی افتی

چون من زلف ترا گفتم که: وقتی مالشی میده

نهادی زلف را بر گوش و گوش من همی مالی

پریشانی مکن با ما چو زلف خویشتن چندین