نخواهد بود تحصیلی مرا بی روز وصل تو

نهادی زلف را بر گوش و گوش من همی مالی

پریشانی مکن با ما چو زلف خویشتن چندین

که من خود بیتو میسوزم ز مسکینی و بد حالی

اگر پیشت فروخوانم تمامت علم غزالی

بب دیده می گریم ز دستان تو هر ساعت

که آتش میزینی در جان و می گویی: چه مینالی؟