شبی تاریک چون مویی، نهاری تیره چون لیلی

به قتلم وعدها دادی و کشتن بیمها، آری

ز قتل چه من اندیشی؟ که چون کشته ای خیلی

به لطفم پرسشی میکن، که از جور تو دارم من

گرفتم ز اوحدی یکروز جرمی در وجود آمد

ز احسان تو آن زیبد که بر جورش کشی ذیلی