گرفتم ز اوحدی یکروز جرمی در وجود آمد

ز قتل چه من اندیشی؟ که چون کشته ای خیلی

به لطفم پرسشی میکن، که از جور تو دارم من

شبی تاریک چون مویی، نهاری تیره چون لیلی

ز احسان تو آن زیبد که بر جورش کشی ذیلی