ز سر باد مسلمانی دماغت را چو بیرون شد

که چون زنار دربستی ز دستم نوش کن جامی

دلت چون بت پرست آمد به شهر ما گذر، کان جا

چلیپاییست در هر توی و ناقوسی بهر بامی

ترا بر آتش گبران بباید سوخت ایامی

چو بر رخسار از آن آتش کشیدی داغ ما زان پس

که یارد بردنت جایی؟ که داند کردنت نامی؟