چو بر رخسار از آن آتش کشیدی داغ ما زان پس

چلیپاییست در هر توی و ناقوسی بهر بامی

ز سر باد مسلمانی دماغت را چو بیرون شد

ترا بر آتش گبران بباید سوخت ایامی

که یارد بردنت جایی؟ که داند کردنت نامی؟

چو گفتم: چون توان رفتن درون پرده وصلش؟

بگفت: آن دم که در رفتن ز خود بیرون نهی گامی