در سینه نهان کردم سودای تو مه، لیکن

ای هر سر مویت را رویی به پریشانی

صد روی خراشیده موی تو به پیشانی

بس درد که برخیزد زین آتش پنهانی

آن دیگ نبایستی پختن به نیستانها

اکنون که برفت آتش، با دست پشیمانی