آن دیگ نبایستی پختن به نیستانها

صد روی خراشیده موی تو به پیشانی

در سینه نهان کردم سودای تو مه، لیکن

بس درد که برخیزد زین آتش پنهانی

اکنون که برفت آتش، با دست پشیمانی

انکار مکن ما را گر بی سر و پا بینی

کین کار هم از اول سر داشت به ویرانی