خویشتن را مگر نمی دانی؟

دو قدم راه بیش ، نیست ولی

تو در اول قدم همی مانی

هر چه هستیست در تو موجودست

ای که روز و شبت همی خوانم

گر چه هرگز مرا نمی خوانی

زان شراب بقا بده جامی