کی به دشنام و جفا دور توان کردنم از تو؟

سرو را برکنی از بیخ و به جایش بنشانی

ای که بی یاد تویک روز نمی باشم و یک شب

چون ببینی، سخنم یک شب و یک روز بخوانی

که به شمشیرم ازین کوچه بریدن نتوانی

مرغ مالوفم و با خاک درت انس گرفته

نه گریزنده وحشی، که به سنگم برمانی