اوحدی، زخم بلایی که ترا بر جگر آمد

که به شمشیرم ازین کوچه بریدن نتوانی

مرغ مالوفم و با خاک درت انس گرفته

نه گریزنده وحشی، که به سنگم برمانی

ریش ناسور شد از بس که تو خون می بچکانی