دولت تیزست شمشیری چنان در گردنی

دوش فرمودی که خواهم کشتن آن شوریده را

از پس سالی عف الله! نیک یاد آوردنی

سر ز شمشیرت نمی پیچم، که اندر دین من

گر هزارم بار خون دل بریزی حاکمی

از تو من آزار چون گیرم بهر آزردنی؟

ز آستانت بر نخواهم داشتن سر بعد ازین