بر سر من سپر کشی، بر دل من علم زنی

صبح دمی که گرد رخ زلف شکسته خم زنی

چون سر زلف خویشتن کار مرا بهم زنی

کافر چشم مست تو چون هوس جفا کند

از «نعم» و «بلی» بود با همه کس حدیث تو

با من خسته دل چرا این همه «لا» و «لم» زنی؟

ای که نمی زنم دمی جز به خیال لعل تو