این توانی که به صد غصه دلم ریش کنی

گر نخواهی که نظر با من درویش کنی

نکنی گوش به جایی که رود قصه من

مگر آن گوش که بر قول بداندیش کنی

با چنان تیر و کمانی که ترا می بینم