مگر آن گوش که بر قول بداندیش کنی

گر نخواهی که نظر با من درویش کنی

این توانی که به صد غصه دلم ریش کنی

نکنی گوش به جایی که رود قصه من

با چنان تیر و کمانی که ترا می بینم

عزم داری که دلم را سپر خویش کنی

از تو آن روز که امید وفایی دارم