از تو آن روز که امید وفایی دارم

مگر آن گوش که بر قول بداندیش کنی

با چنان تیر و کمانی که ترا می بینم

عزم داری که دلم را سپر خویش کنی

تو در آن روز بکوشی و جفا بیش کنی

خلق بی زخم چو قربان غمت می گردند

آن همه تیر چه محتاج که در کیش کنی؟