نکنی گوش به جایی که رود قصه من

گر نخواهی که نظر با من درویش کنی

این توانی که به صد غصه دلم ریش کنی

مگر آن گوش که بر قول بداندیش کنی

با چنان تیر و کمانی که ترا می بینم

عزم داری که دلم را سپر خویش کنی