ز آتش چه کم؟ باده آر از کنونی

ز شر زمستان شرابت رهاند

و گر خود به فضل و هنر ذوفنونی

چو بادی برآید دمی باده درکش

از آن حلقه شد پشتت از باد سرما

که از حلقه می پرستان برونی

گر آزاد مردی تو و دین رندان