از آن حلقه شد پشتت از باد سرما

و گر خود به فضل و هنر ذوفنونی

چو بادی برآید دمی باده درکش

ز آتش چه کم؟ باده آر از کنونی

که از حلقه می پرستان برونی

گر آزاد مردی تو و دین رندان

به دونان رها کن خسیسی و دونی