به دونان رها کن خسیسی و دونی

از آن حلقه شد پشتت از باد سرما

که از حلقه می پرستان برونی

گر آزاد مردی تو و دین رندان

تو ای زاهد خشک، هم ساغر نو

فرو کش به شادی که در هان و هونی

نگه کن که چونست احوال و آنگه