نگه کن که چونست احوال و آنگه

به دونان رها کن خسیسی و دونی

تو ای زاهد خشک، هم ساغر نو

فرو کش به شادی که در هان و هونی

بخور باده ای چند و بنگر که چونی؟

دل آهنین را دوایی ده از می

که مانند سیمابی از بی سکونی