تو ای زاهد خشک، هم ساغر نو

که از حلقه می پرستان برونی

گر آزاد مردی تو و دین رندان

به دونان رها کن خسیسی و دونی

فرو کش به شادی که در هان و هونی

نگه کن که چونست احوال و آنگه

بخور باده ای چند و بنگر که چونی؟