به یک حال بر بیستان خویشتن را

بخور باده ای چند و بنگر که چونی؟

دل آهنین را دوایی ده از می

که مانند سیمابی از بی سکونی

گر از باستانی ور از بیستونی

ز سر دل اوحدی دور باشی

چو ذوقی نباشد ترا اندرونی