گر از باستانی ور از بیستونی

دل آهنین را دوایی ده از می

که مانند سیمابی از بی سکونی

به یک حال بر بیستان خویشتن را

ز سر دل اوحدی دور باشی

چو ذوقی نباشد ترا اندرونی