رخم زردست و آهم سرد و لب خشک از فراق تو

برت زانو زند، گوید: تو آغا باش و من اینی

سخن گویی و می خواهم که دردت زان زبان چینم

ولی ترسم که بد گویان بگویندم: سخن چینی

نگفتم حال چشم تر، که خود چون بگذری بینی

ترا با آن غرور حسن و ناز و سرکشی، جانا

کجا از دست برخیزد که پا درویش بنشینی؟