رنگیش نیست بیرخ یار بدیع جوی

می چار فصل عیش فزاید، به می گرای

گل پنج روز بیش نپاید، به باغ پوی

بستان پر از بدایع صنعست، لیک هیچ

چون سنگ و روست آنکه نشد گرم دل به عشق

در عهد آن نگار مکن یاد سنگ و روی

خواهی که بی تکلف چشمش نظر کنی