چون سنگ و روست آنکه نشد گرم دل به عشق

گل پنج روز بیش نپاید، به باغ پوی

بستان پر از بدایع صنعست، لیک هیچ

رنگیش نیست بیرخ یار بدیع جوی

در عهد آن نگار مکن یاد سنگ و روی

خواهی که بی تکلف چشمش نظر کنی

از نقش صورت دگران لوح دل بشوی