با قد آن صنم ز چمن، سرو گو: مبال

تا سر به مژده در کف پایت نهم چو گوی

هر دم به شیوه دگرم صید میکنند

گاهی به قند آن لب و گاهی به بند موی

با روی آن پری، ز زمین لاله گو: مروی

ای اوحدی، تو خاک سر کوی دوست باش

باشد که دوست را گذر افتد به خاک کوی