ای اوحدی، تو خاک سر کوی دوست باش

گاهی به قند آن لب و گاهی به بند موی

با قد آن صنم ز چمن، سرو گو: مبال

با روی آن پری، ز زمین لاله گو: مروی

باشد که دوست را گذر افتد به خاک کوی