سینه ما سوختست از پخته و خامش مگوی

آنکه روی دوست دید او را به کفر و دین چه کار؟

وانکه مست عشق گشت از کفر و اسلامش مگوی

چند گویی: پخته ای باید که گردد گرد او؟

دوش میگفتی: ندانستم که خون من که ریخت؟

آنکه می دانی همانست، اوحدی، نامش مگوی