چو نرگس تو ز بیداد خون خلق بریخت

ز لاله خوب تری دل به ارغوان چه دهی؟

چو غنچه تنگ دلی را به خنده چو شکر

ز پسته دهن خویشتن نشان چه دهی؟

تو تیر غمزه به ابروی چون کمان چه دهی؟

بنفشه را چو زبان بر کشیده ای ز قفا

به خیره سوسن پر فتنه را امان چه دهی؟