تو تیر غمزه به ابروی چون کمان چه دهی؟

چو غنچه تنگ دلی را به خنده چو شکر

ز پسته دهن خویشتن نشان چه دهی؟

چو نرگس تو ز بیداد خون خلق بریخت

بنفشه را چو زبان بر کشیده ای ز قفا

به خیره سوسن پر فتنه را امان چه دهی؟

چو طوطی لب لعل تو در حدیث آمد