از آن خویشی کند با تو دل بیخود که در پرده

چنان پیوسته ای در ما که: پندارم که خود مایی

نمیخواهم کسانی را که امروزند و فردا نه

ترا خواهم که دی بودی و امروزی و فردایی

ترا رخهاست کان رخها بغیر خویش ننمایی

نمی پوشی رخ از بینش، ولی رویت کسی بیند

که همچون اوحدی او را ز دل دادند بینایی