به بویی، ای ز دل آشفته، زین ساغر قناعت کن

ترا رخهاست کان رخها بغیر خویش ننمایی

نمی پوشی رخ از بینش، ولی رویت کسی بیند

که همچون اوحدی او را ز دل دادند بینایی

کزین جا چون گذر کردی خراباتست و رسوایی