ماه از هوست هر سرمه چون سر مویی

ای نافه چینی ز سر زلف تو بویی

شوق تو ز بس جامه که بر ما بدرانید

نی کهنه رها کرد که پوشیم و نه نویی

از باده وصل تو روا نیست که دارد