از باده وصل تو روا نیست که دارد

ماه از هوست هر سرمه چون سر مویی

شوق تو ز بس جامه که بر ما بدرانید

نی کهنه رها کرد که پوشیم و نه نویی

هر کس قدحی در کف و ما کشته بویی

من شیشه خود بر سر کوی تو شکستم

کز سنگ تو بیرون نتوان برد سبویی