کز سنگ تو بیرون نتوان برد سبویی

از باده وصل تو روا نیست که دارد

هر کس قدحی در کف و ما کشته بویی

من شیشه خود بر سر کوی تو شکستم

مجموع تو در خانه و مرد و زن شهری

هر یک ز فراق تو پراگنده به سویی

یک روز برون آی، که هستند بسی خلق