گفتمش: مویه کنانم شب تاریک ز هجرت

گفت: اندر پیم آن به که تو بسیار نپویی

گفتم: آن سیب زنخدان تو خواهم که ببویم

گفت ترسم بگزی سیب زنخدان چو به بویی

گفت: می بینمت، انصاف، که باریک چو مویی

گفتم: ای سنگدل، از ناله زارم حذری کن

گفت: از سنگ دل من تو حذر کن که سبویی