دفتر کردارم آن ساعت که گویی: بازکن

با چنان رحمت عجب گر در گناه آری مرا

شد جهان در چشم من چون چاه تاریک از فزع

چشم آن دارم که بر بالای چاه آری مرا

از خجالت پیش خود در آه آه آری مرا

من که چون جوزا نمی بندم کمر در بندگی

کی چو خورشید منور در کلاه آری مرا؟